وقتي مرا کشيد خدا ، پاک کن نداشت

باز امشب دل من حال و هوايي دارد

مست عشق است عجب شور و صفايي دارد

محفل خامش ما غرق اميد است و وصال

يار  ما    با   دگري   قصد  صفايي   دارد

چشم من خسته و بي تاب ز بي مهري يار

او   به  دور   از  نظرم  ناي  و  نوايي  دارد

مردم چشم دلم خشک شده ست از غم او

يار   غدارم   عجب   مهر   و   وفايي    دارد

همه   کس   منع   بکردند   مرا   از  غم  او

من   ندانستم  عجب   ريو  و  ريايي    دارد 
 

در زمانهاي بسيار قديم هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود . فضليتها و تباهي ها در

همه جا شناور بودند . آنها از بيکاري خسته و کسل شده بودند .

روزي همه فضلیتها و تباهي همه دور هم جمع شدند , خسته تر و کسل تر از

هميشه . نا گهان ذکاوت ايستاد و گفت ((بياييد يک بازي کنيم , مثلا قايم باشک ))

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فرياد زد :((من چشم مي گذارم )) و از

آنجايي که هيچ کس نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد , همه قبول کردند .

ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست و شروع کرد به شمردن :

يک ...دو   سه همه رفتند تا جايي پنهان شوند .

لطافت خود را به شاخ ماه اويزان کرد.

خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد.

اصالت در ميان ابرها مخفي شد.

هوس به مرکز زمين رفت.

دروغ گفت :((زير سنگي پنهان مي شوم )) اما به ته دريا رفت .

طمع داخل کيسه اي که خودش دوخته بود مخفي گشت .

هنوز ديوانگي مشغول شمردن بود : هفتادو نه ...هشتاد ... هشتادو يک ... همه

پنهان شده بودند به جز عشق که همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد .جاي

تعجب هم ندارد , چون همه مي دانستند که پنهان کردن عشق مشکل است . در

همين حال ديوانگي به پايان شمارش رسيد : نودوپنج ...نودوشش...نودوهفت...

هنگاميکه ديوانگي به صد رسيد ,عشق پريد و بين يک بوته گل رز سرخ پنهان شد .

ديوانگي فرياد زد :(( دارم مي ايم))و اولين کسي را که پيدا کرد , تنبلي بود , زيرا

تنبلي ,تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود . لطافت را نيز يافت که به شاخ ماه

آويزان بود .دروغ ته درياچه , هوس در مرکز زمين , يکي يکي همه را پيدا کرد به جز

عشق.او از يافتن عشق نااميد شده بود.حسادت در گوش هايش زمزمه کرد:(( تو فقط

بايد عشق را پيدا کني و او پشت بوته گل رز است))

هر که مهر فاطمه در دل ندارد  .  دین ندارد

دین و ایمان  .  غیره حب فاطمه امکان ندارد

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود

خلقت از روز ازل مدیون عطر یاس بود

ای که بستی ره به زهرا در میان کوچه ها

گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود

اپ جدیدم پایینه

کس ندانست چه شد حال زوال دل من

که دل هر احدی سوخت به حال دل من

این صباح ار چه طلوع میکند او زود به زود

نیست حتی نظرش خواب و خیال دل من

باورم نیست چه زود اینهمه او ریشه گرفت

و تنومند شد آخر چه نهال دل من ؟؟؟

بس وزید آخر و انداخت از این شاخ عقیم

باد بی رحم خزان میوه کال دل من

هاتفی دیشب از این قوم که هجرت میکرد

گفت میترسد از این اشک زلال دل من

غم بنازم که وفای تو به ما کم نشود

هیچ کس جز تو نشد باز وصال دل من

سلام

مثل داداش سعید منم قرار نبود آپ کنم ولی داداش فرزاد

گفت که یه مراسم کوچیک باسه امیر بگیریم

این حرفای از زبون فرزاد هستش منم بررا اینکه نفرات بیشتری

بخونند نوشتم و این پست و آهنگو (البته اگه اجرا میشیه) رو تقدیم

امیر میکنم

سلام

اشتباه نكنيد ، من امير نيستم، من فرزاد هستم، دوست صميميه امير .

اين پست رو به سفارش امير مينويسم همون جوري كه خودش ازم

خواسته بود و حرفهاي امير رو هم در آخر ميذارم.

اما من امروز يه خبر براتون دارم، يه خبر خيلي بد .

چند روز پيش من و امير رفته بوديم مدارك سربازي رو پست كنيم، تو راه

برگشت بوديم كه موبايل امير زنگ خورد، امير با خوشحاليه زيادي گوشي

موبايل رو جواب داد، معلوم بود معصومه باهاش تماس گرفته كه اينقدر

خوشحاله. بيشتر از 3 هفته بود كه امير از معصومه بي خبر بود و هر چي

تلاش كرده بود نتونسته بود معصومه رو پيدا كنه، ولي معصومه خودش

تماس گرفته بود، امير شروع به صحبت كرد، خيلي شادوشنگول بود ولي

يهو سرجاش ميخكوب شد، رنگش مثل گچ سفيد شد، بدون خداحافظي

گوشي رو قطع كردو مات و مبهوت منو نگاه ميكرد، گريه امونش نداد جلوي

اون همه آدم تو خيابون زد زير گريه، اصلا نميتونست حرف بزنه وقتي يه كم

آروم شد شروع كرد به گفتن چيزايي كه معصومه بهش گفته بود، انگار

هذيون ميگفت ولي واقعيت بود،‌ معصومه، معشوقۀ امير، 2 هفته پيش نامزد

كرده بود، تو اين يكي دو ماه اخير قول و قرارها از قبل گذاشته شده بوده و

معصومه واسه امير فيلم بازي ميكرده .

اولاي غروب بود كه امير رو رسوندم خونشون، اوضاء روحيش خيلي بد بود.

اون شب بهش زنگ زدم كه گفتن خوابه، فردا ظهر با امير تماس گرفتم،

خواهرش گوشي رو جواب دادو گفت امير حالش بد شده آورديمش

بيمارستان، رفتم اورژانس بيمارستاني كه امير رو برده بودن اونجا . . . . .

از اينجا به بعد رو ديگه نميتونم شرح بدم چون دلم طاقت نمياره، يه جور

ديگه مينويسم‌ ؛

توي ساحل روي شن ها قايقي به گل نشسته

راستش مطلب قبل رو که دادم کسی و خبر نکردم می خواستم ببینم چند

نفر به ما لطف بیشتری دارن که از همینجاازشون تشکر میکنم

داداشای عزیزم :آقا سعید , سروش و کوروش

و آبجی های گلم : دختر شب , مرجان , صبا , نغمه و یه دختر تنها

از بقیه دوستانم که به ما لطف ندارندم به خاطره گذشته ها متشکرم

پست جدیدمم پایین میتونید بخونید

دل من یه روز به دریا زد ورفت...

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت...

زنده ها خیلی براش کهنه بودن...

خودشو تو مرده ها جا زد و رفت...

هوای تازه دلش می خواست ولی...

آخرش تو غبارا زد و رفت...

دنبال کلید خوشبختی می گشت...

دوستان خوبم ‏‏ ‏‏ پيشاپيش حلول معجزه طبيعت را به شما عزيزان تبريك مي گويم.

 اميدوارم 1386 برايتان يكي از بهترين سالهاي ماندگار و تاثير گذار در جهت رشد

 تكامل در زندگيتان باشد. ارزومندم كه بهار را با شادي دل اغاز و سال را با سلامتي

جسم و اسايش روح و روان به پايان رسانيد. روزگارتان خرم وجودتان دور از هر افت

و نامتان ماندگار باد

لعنت

گفتم: «لعنت بر شيطان»!

جوان ...!

 آنان که حسین را خدای خود میخوانند

کفرش به کنار عجب خدایی دارن

خواستم برایت از شازده کوچولو بنویسم

اي از دل من از دل بيقرار من