^{شقایق گفت با خنده نه تبدارم، نه بیمارم}

^{گر سرخم، چنان آتش حدیث دیگری دارم}

^{گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی}

^{و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود}

^{اگر یک شاخه گل آرد از آن نوعی که من بودم}

^{بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده}

^{به آسانی مرا با ریشه از خاکم جداکرد و}

^{هوا چون کوره آتش زمین می سوخت}

^{در این صحرا که آبی نیست}

^{و از این گل که جایی نیست}

^{دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟}

^{مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت}

^{نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را}

وقتی دو دل به هم نزدیک می شوند .....

آنجا که حل می شوند در وجودِ هم ....

آنجا که هستیشان با هم یکی می شود ...

در اوجِ انحلال در نگاهِ هم .....

به حسِ قشنگِ بوسه می رسند .....

این بوسه نه از رویِ غریره است و نه از سرِ نیاز ....

این بوسه .. نشانه ی محبت است و مهر ...

که مزه اش .. تا ابد می ماند به لب ...

همچو مستی شبانه نیست که بپرد روزِ بعد ...

کاش طعمِ بوسه ها ... جاودانه بود ...

تا نگویند هر کجا که عشق و عاشقی فقط  یک افسانه بود ....

من که تسبيح نبودم تو مرا چرخاندی

مشت بر مهره ی تنهايی من پيچاندچی...

مهر دستان تو دنبال دعايي مي گشت

بارها دور زدی ذهن مرا گرداندی!

ذکرها گفتي و بر گفته ی خود خنديدی

از همين نغمه ی تاريک مرا ترساندی

بر لبت نام خدا بود ، خدا شاهد ماست

بر لبت نام خدا بود و مرا رقصاندي

دست ويرانگر تو عادت چرخيدن داشت

عادتت را به غلط چرخه ی ايمان خواندی

قلب صد پاره ی من مهره ی صد دانه نبود

تو ولي گشتی و اين گمشده را لرزاندی

جمع کن! رشته ی ايمان دلم پاره شده ست

من که تسبيح نبودم ، تو چرا چرخاندی؟؟؟

اومدم باز بنویسم...از چیزهایی که هست ...

از چیزهایی که دارم ودلم نمیخواد از دست بدم..

ساده مینویسم چون آموختم ساده نوشتن تنها راهیه که بن بست نیست...

مینویسم از خودم ..از دلم...از کسانی که دارم ودوستشون دارم...

از اونایی که بودنشون...موندنشون....همه جوره شده دلگرمی من واسه ادامه ی راه...

از اونایی که مردونه پشتم موندن وتنهام نذاشتن...از نداشته ها خیلی نوشتم...

از اونایی که تنهام گذاشتن....اما حالا مینویسم برای اونایی که موندن...موندنیم کردن...

دلگرمی بهم دادن....

خودتون که میایین ومیخونین...

شماهایی که دوستتون دارم

بمونید که دل من به بودنتون عادت کرده...به حرفاتون...به مهربونیاتون...

امیدوارم امسال براتون بهترینها رقم بخوره...از تعطیلاتتون لذت ببرین...

تقدیم به نگاه های مهربونتون...

وقتي مرا کشيد خدا ، پاک کن نداشت

باز امشب دل من حال و هوايي دارد

مست عشق است عجب شور و صفايي دارد

محفل خامش ما غرق اميد است و وصال

يار  ما    با   دگري   قصد  صفايي   دارد

چشم من خسته و بي تاب ز بي مهري يار

او   به  دور   از  نظرم  ناي  و  نوايي  دارد

مردم چشم دلم خشک شده ست از غم او

يار   غدارم   عجب   مهر   و   وفايي    دارد

همه   کس   منع   بکردند   مرا   از  غم  او

من   ندانستم  عجب   ريو  و  ريايي    دارد 
 

در زمانهاي بسيار قديم هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود . فضليتها و تباهي ها در

همه جا شناور بودند . آنها از بيکاري خسته و کسل شده بودند .

روزي همه فضلیتها و تباهي همه دور هم جمع شدند , خسته تر و کسل تر از

هميشه . نا گهان ذکاوت ايستاد و گفت ((بياييد يک بازي کنيم , مثلا قايم باشک ))

همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فرياد زد :((من چشم مي گذارم )) و از

آنجايي که هيچ کس نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد , همه قبول کردند .

ديوانگي جلوي درختي رفت و چشم هايش را بست و شروع کرد به شمردن :

يک ...دو   سه همه رفتند تا جايي پنهان شوند .

لطافت خود را به شاخ ماه اويزان کرد.

خيانت داخل انبوهي از زباله ها پنهان شد.

اصالت در ميان ابرها مخفي شد.

هوس به مرکز زمين رفت.

دروغ گفت :((زير سنگي پنهان مي شوم )) اما به ته دريا رفت .

طمع داخل کيسه اي که خودش دوخته بود مخفي گشت .

هنوز ديوانگي مشغول شمردن بود : هفتادو نه ...هشتاد ... هشتادو يک ... همه

پنهان شده بودند به جز عشق که همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد .جاي

تعجب هم ندارد , چون همه مي دانستند که پنهان کردن عشق مشکل است . در

همين حال ديوانگي به پايان شمارش رسيد : نودوپنج ...نودوشش...نودوهفت...

هنگاميکه ديوانگي به صد رسيد ,عشق پريد و بين يک بوته گل رز سرخ پنهان شد .

ديوانگي فرياد زد :(( دارم مي ايم))و اولين کسي را که پيدا کرد , تنبلي بود , زيرا

تنبلي ,تنبلي اش آمده بود جايي پنهان شود . لطافت را نيز يافت که به شاخ ماه

آويزان بود .دروغ ته درياچه , هوس در مرکز زمين , يکي يکي همه را پيدا کرد به جز

عشق.او از يافتن عشق نااميد شده بود.حسادت در گوش هايش زمزمه کرد:(( تو فقط

بايد عشق را پيدا کني و او پشت بوته گل رز است))

هر که مهر فاطمه در دل ندارد  .  دین ندارد

دین و ایمان  .  غیره حب فاطمه امکان ندارد

حضرت حیدر به نام فاطمه حساس بود

خلقت از روز ازل مدیون عطر یاس بود

ای که بستی ره به زهرا در میان کوچه ها

گردنت را می شکست آنجا اگر عباس بود

اپ جدیدم پایینه

کس ندانست چه شد حال زوال دل من

که دل هر احدی سوخت به حال دل من

این صباح ار چه طلوع میکند او زود به زود

نیست حتی نظرش خواب و خیال دل من

باورم نیست چه زود اینهمه او ریشه گرفت

و تنومند شد آخر چه نهال دل من ؟؟؟

بس وزید آخر و انداخت از این شاخ عقیم

باد بی رحم خزان میوه کال دل من

هاتفی دیشب از این قوم که هجرت میکرد

گفت میترسد از این اشک زلال دل من

غم بنازم که وفای تو به ما کم نشود

هیچ کس جز تو نشد باز وصال دل من

سلام

مثل داداش سعید منم قرار نبود آپ کنم ولی داداش فرزاد

گفت که یه مراسم کوچیک باسه امیر بگیریم

این حرفای از زبون فرزاد هستش منم بررا اینکه نفرات بیشتری

بخونند نوشتم و این پست و آهنگو (البته اگه اجرا میشیه) رو تقدیم

امیر میکنم

سلام

اشتباه نكنيد ، من امير نيستم، من فرزاد هستم، دوست صميميه امير .

اين پست رو به سفارش امير مينويسم همون جوري كه خودش ازم

خواسته بود و حرفهاي امير رو هم در آخر ميذارم.

اما من امروز يه خبر براتون دارم، يه خبر خيلي بد .

چند روز پيش من و امير رفته بوديم مدارك سربازي رو پست كنيم، تو راه

برگشت بوديم كه موبايل امير زنگ خورد، امير با خوشحاليه زيادي گوشي

موبايل رو جواب داد، معلوم بود معصومه باهاش تماس گرفته كه اينقدر

خوشحاله. بيشتر از 3 هفته بود كه امير از معصومه بي خبر بود و هر چي

تلاش كرده بود نتونسته بود معصومه رو پيدا كنه، ولي معصومه خودش

تماس گرفته بود، امير شروع به صحبت كرد، خيلي شادوشنگول بود ولي

يهو سرجاش ميخكوب شد، رنگش مثل گچ سفيد شد، بدون خداحافظي

گوشي رو قطع كردو مات و مبهوت منو نگاه ميكرد، گريه امونش نداد جلوي

اون همه آدم تو خيابون زد زير گريه، اصلا نميتونست حرف بزنه وقتي يه كم

آروم شد شروع كرد به گفتن چيزايي كه معصومه بهش گفته بود، انگار

هذيون ميگفت ولي واقعيت بود،‌ معصومه، معشوقۀ امير، 2 هفته پيش نامزد

كرده بود، تو اين يكي دو ماه اخير قول و قرارها از قبل گذاشته شده بوده و

معصومه واسه امير فيلم بازي ميكرده .

اولاي غروب بود كه امير رو رسوندم خونشون، اوضاء روحيش خيلي بد بود.

اون شب بهش زنگ زدم كه گفتن خوابه، فردا ظهر با امير تماس گرفتم،

خواهرش گوشي رو جواب دادو گفت امير حالش بد شده آورديمش

بيمارستان، رفتم اورژانس بيمارستاني كه امير رو برده بودن اونجا . . . . .

از اينجا به بعد رو ديگه نميتونم شرح بدم چون دلم طاقت نمياره، يه جور

ديگه مينويسم‌ ؛